Zmywarki gastronomiczne

zaś mieć wyrok według swojej myśli, powołał do siebie prezesa sądu, i podyktował mu wyrok surowy na studentów. Prezes sądu nie przyjął wyroku i oznajmił ministrowi, iż sądzić będzie według prawa i sumienia. Przegrał więc sprawę Wielopolski i w tej instancji; procesowanie się to jednak ze studentami zmniejszyło jego powagę, sprawie zaś parkanu nadało kształty wielkiego znaczenia demonstracji, w oczach bowiem publiczności swawola studencka przedstawiła się jako wystąpienie słuszne przeciwko nadużyciu ministra, który przywłaszczyć chciał sobie własność publiczną, oddzielając parkanem część ogrodu na własny swój użytek.
Wielopolski nie znosił żadnego oporu, był jak car absolutnym; drażniło go przeciwne zdanie, i znieść nie umiał żadnej obok siebie niezależności. Sądy, które swej niezależności broniły i obronić ją wreszcie umiały przed samowola ministra, naciągającego sprawiedliwość do widoków humoru lub polityki, wpadły w jego niełaskę, co znowuż miało takie następstwo, iż rozsądna i na dobie będąca a przez niego pomyślana reforma sądownictwa, nie została przeprowadzoną według jego zamiarów. Opór, jaki rząd petersburgski stawiał zamierzonemu przez Wielopolskiego usunięciu sądów wojennych do spraw politycznych, był przez Moskali motywowany faktami nieposłuszeństwa sądów cywilnych, wyrokujących w myśl prawa, nie zaś rządowej polityki.
Wiedząc, z jakim to rządem miał do czynienia, Wielopolski powinien był unikać prób, na jakie wystawiał sądownictwo polskie, chcąc je uczynić powolnem swoim rozkazom. Sądownictwo polskie umiało zachować swoją niezależność nawet wobec teroryzmu Paskiewicza, trudno więc było przypuścić, ażeby w czasach