Ulotki

pującemi słowami: „Towarzystwo rolnicze w Królestwie Polskiem, ustanowione w jedynym celu podniesienia rolnictwa, przez położenie, jakie w czasach ostatnich pomimo ustawy swojej przybrało, dzisiejszym okolicznościom nie jest odpowiednie."
Powody wskazane były fałszywe, widzieliśmy bowiem, iż Towarzystwo rolnicze nie przekroczyło ustawy swojej; Zamojski zaś i członkowie komitetu w działaniu swojem podczas wypadków, jakie miały miejsce tak przy sporządzaniu adresu, jak przedstawianiu rządowi krzywd i żądań narodu, działali nie jako członkowie Towarzystwa, lecz jako obywatele kraju. Rozwiązanie to było przytem wielkim błędem politycznym, rozwiązało ono bowiem stronnictwo, które na drogach legalnych szukało polepszenia warunków bytu narodowego i na tych drogach spotkaćby się musiało z Wielopolskim, niosąc mu czynną pomoc przy wykonaniu reform.
Tak więc osamotniał się dobrowolnie margrabia, i odpychał od siebie jedną korporację za drugą. Pozbawiwszy się pomocników i sprzymierzeńców w członkach Towarzystwa rolniczego, pchnął ich wszystkich na drogę ruchu i opozycji.
Wrażenie z rozwiązania Towarzystwa, aż do tej chwili najskuteczniejszego hamulca ruchu. było fatalne. Najspokojniejsi obywatele, tajemni nawet zwolennicy i przyjaciele Wielopolskiego stali się jego wrogami, ruch zaś narodowy już znacznie uspokojony, jak to nadmieniliśmy w swojem miejscu wybuchnął z nową siłą, której powstrzymać nie zdołało krwawe nawet starcie.
Nazajutrz, po rozwiązaniu Towarzystwa, d. 7. kwietnia 1861 r. zebrało się około sto tysięcy ludu przed pałacem Towarzystwa kredytowego