Rośliny lecznicze

rażonych. Ponieważ jednak po za kwestjami wewnętrznemi, w których się zgadzał z stronnictwem Zamojskiego, margrabia miał dążenia polityczne już nam znane z słów jego własnych; ponieważ wiedział, iż cel tych dążeń nie znajdzie nigdy poparcia szlachty, która nie przestała być piastunem ideałów narodowych, zdecydował się obywać się bez pomocy wiejskich obywateli. Należy też nadmienić, iż wiele się przyczyniła do zerwania przyjaznych z tem stronnictwem stosunków ta okoliczność, iż Wielopolski nie cierpiał Zamojskiego. Był on jego antagonistą głównie z powodu wyższości moralnej pana Andrzeja, z którą własna jego wartość nie wytrzymywała porównania. Stanowisko przewodnika narodu, do którego wypadki go wyniosły, zdawało mu się tak długo być wątpliwem, jak długo Zamojski zostawać będzie na czele stronnictwa i narodu. Nie posiadał on dość skromności, ażeby się zniżyć do żądania współdziałania Zamojskiego, postanowił go więc złamać i z drogi usunąć. Wyobrażając sobie przy tem, iż szlachta polska ze swoim naczelnikiem nie przestała być dawną anarchiczną szlachtą, a pamiętny wykluczenia go z Towarzystwa rolniczego, wpadł na nieszczęsną myśl rozwiązania Towarzystwa rolniczego.
Przy rozwiązaniu, on zwolennik legalności, dopuścił się wykroczenia przeciwko prawu. Z obawy bowiem napotkania opozycji w łonie Rady administracyjnej, urzędującej przy namiestniku, nie zwołał takowej na posiedzenie, lecz napisał protokół rozwiązujący Towarzystwo bez posiedzenia, który następnie pojedynczo zwoływani do namiestnika członkowie Rady administracyjnej podpisywać musieli. Dnia 6. kwietnia ogłoszono dekret rozwiązania, umotywowany nastę-