Tabliczki znamionowe

mem było, iż rząd moskiewski zdecydował się na udzielenie Królestwu Polskiemu reform, przemyśliwać zaczęto w Zamku nad wyborem osoby Polaka, któryby owe reformy przeprowadził, manifestacje powstrzymał, a do tej czynności posiadał potrzebne zaufanie i odpowiednie zdolności.
Przed innymi nasunęła się Gorczakowi na myśl osoba Andrzeja Zamojskiego. Gdy jednak Zamojski okazał się człowiekiem zanadto niepodległego dla rządu charakteru, a przytem żądał gwarancji, iż reformy będą szczerze na rzeczywisty pożytek narodu przeprowadzone, postanowiono zostawić pana Andrzeja na boku a szukać powolniejszych i więcej zgodnych z polityką rządu carskiego osób. Zwrócono się następnie do kilku innych znakomitych, a dzisiaj jeszcze żyjących obywateli. Ci jednak wszyscy biorąc sobie za wzór Zamojskiego, żądali jak i on szczerości i zarazem rozszerzenia reform. Gorczaków był więc w prawdziwym kłopocie, kogo miał powołać na owego urzędowego pośrednika pomiędzy rządem a narodem, któryby wziął na siebie trudny obowiązek poskromienia narodu, zadowolnienia go i zadośćuczynienia tajonym widokom polityki carskiej.
W czasie tych poszukiwań Wielopolski niespodziewanie przyjechał po raz drugi do Warszawy i przedstawił się Paniutynowi, następnie Enochowi, o którego wpływowej i decydującej roli przy Gorczakowie nadmieniliśmy. Enoch zaprowadził Wielopolskiego do Zamku i przedstawił Gorczakowi jako jedynie zdolnego i odpowiedniego do przeprowadzenia reform w żądanych przez rząd warunkach polskiego obywatela. Gorczaków na podstawie tej rekomendacji zaprojektował w Petersburgu nominację Wielopolskiego na dyrektora Komisji wyznań i oświecenia, że zaś