dzieł o tych stosunkach, które wydał pod nazwiskiem Krysztopora.
Wielopolski przybył z Chrobrza podczas posiedzeń Towarzystwa rolniczego do Warszawy, usiłując pod zasłoną wielce popularnego w kraju Potockiego, wziąć udział w ówczesnych wypadkach. Napisał adres do cara i z tym to adresem przybył Tomasz Potocki do Andrzeja Zamojskiego podczas obrad nad projektem adresowym Stawiskiego.
Adres Wielopolskiego został odczytanym i po długiej dyskusji odrzuconym. Powody, dla których odrzucono jego adres, były następujące: Wielopolski odwołał się do traktatu wiedeńskiego i na nim oparł prawo narodu do upomnienia się u rządu moskiewskiego o narodowe koncesje, wyraził przytem żal Polaków z powodu powstania 1831 r., cechując to powstanie jako zdrożne wykroczenie przeciwko obowiązującemu porządkowi.
Zgromadzeni uznali, iż powołanie się na traktat wiedeński, który ostatecznie był międzynarodowem potwierdzeniem rozbioru Polski, nie może służyć za podstawę do upomnienia się o zgwałcone prawa narodowe. Zresztą kongres wiedeński nadał tylko Królestwu Polskiemu autonomję i konstytucję, o innych prowincjach Polski, mianowicie o Litwie, Wołyniu, Podolu, Ukrainie nic nie wspomniał. Wyrzeczenie się powstania 1831 r. które właśnie było walką o prawa narodowe całej Polski, byłoby zrzeczeniem się tych praw i ubliżeniem w najwyższym stopniu godności narodowej.
Trudno zaprzeczyć słuszności powodów, dla których adres Wielopolskiego został odrzucony. Nieposzanowanie narodowego prawa, lekceważenie godności narodowej, wypieranie się czynów,