Sprzątanie biur Warszawa

wem mów Tomasza Potockiego, Dyonizego Skarzyńskiego i innych zwolenników szybkiego uwłaszczenia, poszli dalej niż komiet w swoich propozycjach i na wniosek Tomasza Potockiego uchwalili uwłaszczenie a zarazem sposoby jego przeprowadzenia dla włościan dogodne, dotychczasowym dziedzicom nieszkodliwe, w ogóle zaś sprawiedliwe i liberalne. Radość, iż szlachta polska zdobyła się na uchwałę, która miała wynagrodzić krzywdy społeczne włościan, poprawić stosunek dworu do chaty i cały naród społecznie odrodzić, była powszechna i ogromna.
Chwila to była dziejowa i wielkiej doniosłości, która stała się najwyższym zaszczytem dla szlachty polskiej; przypomniała bowiem podobne usposobienie szlachty francuzkiej przy początkach rewolucji XVIII wieku, gdy szlachta ta dobrowolnie rzucała na ołtarz ojczyzny swoje przywileje.
Rząd narodowy we dwa lata później wydając w swoim manifeście powstańczym dekret uwłaszczenia, był tylko wykonawcą woli szlachty polskiej, która na tem sławnem posiedzeniu Towarzystwa rolniczego dobrowolnie zrzekła się praw swoich na korzyść włościan.
W chwili, gdy zapadła ta ważna uchwała i obradujący jeszcze się nie rozeszli z sali namiestnikowskiej, nadeszła wiadomość, iż kozacy rozpędzają i tratują lud pod Zamkiem.
Obecny na posiedzeniu Mikołaj Epstein zawołał: „My tu obradujemy, a tam na ulicach krew się leje!"
Słowa te oddziałały jak iskra elektryczna na zgromadzonych. W tej chwili wprowadzono do sali jak trup bladego, z czołem krwią oblanem, Józefa Narzymskiego.