Salony meblowe

mańskiej, dokonanej nożami poświęconemi przez popów moskiewskich, Wielopolski zapomniawszy o przeszłości, zwraca się z okiem szukającem mściciela, do tych, którzy także wszystkie furje zniszczenia rozpuścili nad Polską. Nie czuł on, iż szlachetne oburzenie utracić musiało swoją, wielkość i słuszność, gdy wezwało o ratunek tych, którym się nieraz noga we krwi polskiej pośliznęła. System pojednania, lecz zle się, wyrażamy, system zrzeczenia się polskości na rzecz państwa moskiewskiego, byle tylko za tę ofiarę wywołać męża Opatrzności ku zemście za doznane obelgi i nieszczęścia, jest systemem gorszym od samego nieszczęścia, a sam w sobie jest największą, obelgą dla narodu.
Margrabia nie rozumiał hańby w tym systemie, nie przeczuł klęsk, jakie w sobie zawiera, nie przewidział niebezpieczeństwa zagłady, jakie w sobie mieści. Umysł jego zahartowany w praktykach pieniactwa nie miał w sobie owej wielkiej praktyczności, którą obdarzone są, dusze czyste i umysły podniosłe. Niemoralność węzła, jakim nas chciał połączyć z Moskwą, nie raziła go bynajmniej, a przecież zemsta, ów węzeł, którym chciał nas pojednać z najokrutniejszym nieprzyjacielem, jest nawskróś niemoralną. Podanie omdlałej ręki do uścisku zgody i pokoju tyranowi, którego dzieje zapisane są, krzywdami polskiemi, widok to ohydny, zdolny odjąć Polsce ten szacunek, jaki sobie ojczyzna nasza zjednała u narodów, wytrwale znosząc męczeństwo a z większą wytrwałością walcząc i upominając się o swoje prawa.
Pomijamy niepraktyczność myśli którą Wielopolski zaproponował. Wszakżeż już wprzódy książe Adam Czartoryski, w innych, dogodniejszych i więcej sprzyjających warunkach, praco-