Paznokcie żelowe

bro publiczne kraju w jaskrawy sposób na wierzch, raziła zaś tem więcej Polaków, iż pokryta była pychą, w sposób lekceważący usiłującą przekonać wszystkich o szlachetności swojego postępowania.
Szlachetności tej nikt się jednak dopatrzeć nie mógł ani w prywatnem, ani w publicznem postępowaniu. Sąsiad niegościnny i odpychający, pan nad włościanami twardy i nieużyty, dla służby domowej srogi i niewypłatny, Wielopolski znany był tylko z licznych swoich procesów i z owego listu do Metternicha, w którym rozwinął system samobójczej polityki. Wprawdzie był także znanym ustęp z jego życia, który rzucał cokolwiek jaśniejsze światło na margrabiego, lecz nie zdołał on poprawić mu reputacji. Mówimy tu o jego udziale w powstaniu r. 1831 i o przyjęciu misji dyplomatycznej do Anglii. Misja ta była niefortunną, skutku żadnego nie przyniosła, lecz z tego powodu nie można mu było zrobić żadnego zarzutu, Wielopolski bowiem spełnił, co do niego należało.
Pomimo tego już w r. 1831 zwrócił uwagę na siebie charakter Wielopolskiego, i wywołał o nim sądy wcale niepochlebne. Joachim Lelewel, widząc jego działanie przy rządzie narodowym w stopniu radcy stanu, i słysząc jego mowy w sejmie, w którym zasiadał jako poseł z powiatu grodzieńskiego, nazwał go człowiekiem niepewnym, zdolnym intrygantem i szalbierzem Wielopolski pokazywał się i w klubach, gdzie także nienajlepsze zostawił po sobie wrażenie.
Po upadku powstania r. 1831 Wielopolski przebywał czas jakiś na emigracji w Dreznie, lecz niebawem zyskał amnestję, przedstawił się Paskiewiczowi, i powrócił do swoich dóbr i do przerwanych procesów przez r. 1831.