świeradów zdrój hotel

żeli to gdzie nastąpiło, przerabiał dramat na obraz liryczny i przeistaczał tem samem naturę całego rodzaju. Na granicy dwóch tych kierunków stanął swojemi utworami Aleksander Fredro, jednako na nich wyrosły i w jednakim też stosunku od nich odwrócony. Postacie jego były żywotne, a akcya ich była życiem tem samem, które stanowi właściwość naszej po szczególe spółeczności. Fredro nie stał się ani klassykiem, ani romantykiem, nie chciał być Francuzem, Niemcem, Anglikiem, ni Włochem: — w pojęciu estetycznem pragnął być poetą elementu ludzkiego, w znaczeniu historyczno-literackiem malarzem swojszczyzny.
Z uznaniem tem, daleko ważniejszem i bardziej wpływowem, niżeli się na pierwszy rzut oka wydaje, nie my pierwsi dziś występujemy: — warujemy sobie jedynie zaszczyt, żeśmy owo pojęcie i znaczenie oparli na wewnętrznej doniosłości komedyj Fredrowskich, a wypowiedzieli je w formie trafić mogącej — tak pochlebiamy sobie — do przekonania każdego czytelnika i widza.
Zbrojni w to przekonanie widz i czytelnik, niechaj do utworów naszego poety przystąpią z sądem na tym punkcie wyjścia opartym, — a roztworzy się przed niemi świat nowy, roztworzy się droga, po której oby jedynie, oczywiście biegiem naturalnego rozwoju, stąpała odtąd scena krajowa!

KONIEC.