Sprzedaż mebli bydgoszcz

zewsząd smakowi mniemanej klassyczności francuzkiej. Klęska ta była nam zresztą wspólną z większością piśmiennictw europejskich, — tylko że się gdzie indziej rychlej z niej otrząśnięto, a u nas dziwnie ona jakoś przypadła do deklamatorskiego usposobienia orędowników i miłośników sceny krajowej. Co gorsza, smak ów pseudo-klassyczny, który się u Francuzów i Włochów przynajmniej wyłącznie prawie rozsiadał w tragedyi, gdyż w komedyi od pierwszej niemal chwili oni stali się wzorami nowożytnego kierunku, u nas przeniknął na wskróś i ten drugi także rodzaj dramatu. Moliere'a, Goldoniego, naturę, obyczaj narodowy, śmieszności, wady, zdrożności naszego przeważnie spółeczeństwa, spuszczano zwykle z pamięci i z oka, a lubowano się natomiast w maryonetkach poruszanych na drutach owej sztywnej maniery, która w żadnej literaturze życia wyobrażać nie może, bo nie żyje na prawdę w żadnym narodzie. Nomina sunt odiosa — i dlatego, nie pisząc tu kursu literatury, nie wymieniamy owych polskich pisarzy, którzy bliżsi jeszcze własnej twarzy narodu i wieków, tak się od nich odstrzelili i tak dalece z prawdą rozminąć się mogli. Jeżeli chcą się dowiedzieć, jakby przeszłość ich osądziła, niech się wpatrzą, nie już w tło dziejów, ale w twarze tych portretów, które nam tu i owdzie się pozostały, a wyczytają w nich wyrok potępienia. Nawet zwrot ku romantyzmowi w poezyi nie poprawił w tej mierze stanu rzeczy: — zwrot ten prawie zupełnie sceny nie dotknął, albo je-