znane są niektóre nowsze utwory poety, ostatni o którym wiemy z r. 1854, wyglądające wyswobodzenia z dotychczasowego ukrycia. Takiemi są: Dyliżans, komedya w czterech aktach, — Rajmund Mnich, opera w dwóch aktach, do której muzykę napisał Fr. Mirecki, — Komedya Zwierząt, dramat wierszem, na tle historycznem, bo z epoki Stanisława Augusta, — nareszcie Wychowanka, komedya w pięciu aktach wierszem. Mamy wszelkie prawo przypuszczać, że spis ten o wiele jest niedokładnym, obok tego, że szlachetny starzec w ostatnich latach niemałą zapewne cząstkę swej działalności poświęcał kierowaniu pierwszemi krokami swojego syna, który z młodocianym zapałem w ślady ojca podążał, — lubo z drugiej strony, dla hołdującego nowomodnej lekkości na scenie, spuścizna czystej sławy ojcowskiej największem może stać się niebezpieczeństwem.
A teraz — od szczegółów przejdźmy do prawd ogólnych i streśćmy to, cośmy dotąd powiedzieli o Fredrze.
Prawie cała nasza poezya dramatyczna przez długi czas stała i podobno właściwie dotąd stoi jeszcze naśladownictwem. Początki jej w pierwszych wiekach ustalającej się literatury rokowały wprawdzie przyszłość odmienną, osnutą na żywiołach ludowych, a więc czysto swojską i oryginalną; — wszakże nieliczne w tym kierunku próby, a jeszcze rzadsze udatne, nie ukazały się dostateczną tarczą przeciw wkraczającemu