Imac

psze, bo wówczas dopiero mogły z nich na prawdę wyrosnąć owe Sto Szaleństw, które stanowią drugi nadpis utworu. Zresztą nie w przytoczonym przez krytykę dwuwierszu:

.......trzeba być waryatem,
Aby chcieć świat przerobić, walczyć z całym światem, —
który mu się wydaje tak niezgodnym ze szlachetnem!
uniesieniami umysłu poetycznego, ale w finale sztuki
szukać należy jej celu i nauki moralnej:

Nie szukajmy wśród marzenia
Szczęścia, co się stokroć zmienia!
Jak cień własny, nas uwodzi, —
Gdy go gonim, to uchodzi!
Między swemi W swojej ziemi
Żyjmy zgodnie I swobodnie!
Tylko miłość, stałość, cnoty,
Mogą wrócić nam wiek złoty!

To uganianie się za wiekiem złotym nie jest tak wielkim znów anachronizmem, jak zdawał się mniemać wspomniony krytyk, a prawdę mówiąc: w literaturze, w sztuce, w społeczności, wszyscyśmy po trosze takiemi Don Kiszotami, jak Karol, — bo jeżeli nie przykładamy się czynnie do sprowadzenia czasów szczęśliwszych, przynajmniej na złe teraźniejsze wciąż wyrzekać umiemy.
Krotochwila jest również Gzuaitu co się dzieje! — lubo donośnością tendencyi sięga ona dalej od nieje-