Eukanuba

Ztamtąd promień ściągnięty w luby dźwięk rozradza,
I na świat błędnych marzeń nowy świat sprowadza.
Niech chwyci zloty bardon, wzniesie święte pienie,
Leje w duszę, jak strumień, własne uniesienie!
Za nim błagalne chóry brzmią w świątyniach Boga, —
Nadzieja poi prawych, a występnych trwoga;
Za nim powtórzą wnuki swych pradziadów dzieje,
A w najzimniejszych sercach chęć sławy zatleje.
Miłość, co jednym wieńcem objęła świat cały,
Przejmuje łono wieszcza i wiedzie do chwały;
Miłość przez jego usta sama siebie głosi,
I do cnoty i zgody każde czucie wznosi!
A jeźli mu nad grobem wawrzyn się zagęści,
Jeżeli się przyłożył choć w najmniejszej części
Do sławy swego kraju, do dobra współbraci,
To nagroda poety, tej nigdy nie straci!
Otóż istotnie poezya zawładła sercami odludków, niemniej jak samym Edwinem, a występujące w komedyi tej charaktery, są to w gruncie tylko troiste fazy działania świata zewnętrznego na wnętrze poetyczne. Trzy te fazy bardzo często ukazują się, to kolejno, to niemal współcześnie w jednym nawet umyśle, a jakkolwiek z natury swojej nie są one przedmiotem, nadającym się do traktowania w satyrze albo w komedyi, lecz raczej w poważnej powieści, albo nawet w tragedyi, z niezmierną przecież zręcznością przeciwstawił im Fredro suchą prozę w postaci oberżysty, i dwa te kontrasta w Zuzi spośredniczyć potrafił.
Do komedyj intrygi i sytuacyj, w rzędzie których mieszczą się również zdramatyzowane anegdotki, zali-