Konferencje Warszawa

Może wróżył zbyt zuchwale,
Że mu Rejent nie dotrzyma?
Ale Rejent byt na dziale! Zucha tylko jeszcze nie ma!

Nie odstraszony nawet przestrogą Dyndalskiego, który radzi nie wyzywać Cześnika na cięcie,

Bo jak machnie po pętlicach,
Zdywiduje, jak Bóg Bogiem!—

spotkawszy się owszem z tamtym oko w oko, za jego przykładem również chwyta za karabelę, i dopiero gdy Cześnik rzuca swoją, Rejent także, na znak rozejmu, czapkę na rękojeści zawiesza. Takie rysy są rehabilitacya z najcięższych zarzutów, jakieby Cześnikowi i Rejentowi, jako przedstawicielom ujemnych stron naszego spółeczeństwa, ze stanowiska etycznego uczynić można: — w jednym wrodzona krewkość pohamowana poczuciem świętych obowiązków gościnnych, — w drugim obłudna pokora, rozpryskująca się w obec obawy obelżywego posądzenia o podłe tchórzostwo. I jeden i drugi, kłótnik i pieniacz, mniej przecież są wstrętni, niż przekorni zrzędowie, o których mowa była poprzednio, bo wyrażają jednocześnie strony charakteru szlachetne i sympatyczne; — smutny obraz niezgody łagodzi się popędami dziarskości, która bezwątpienia najczęściej bywała podstawą i tej buty szlacheckiej, i tej przesadzonej ambicyi, czułej draźliwości na lada cień mimowolnej obrazy, — lubo to wszystko z drugiej