Konferencje kraków

dziewiczego wdzięku na oceanie poezyi się wznosi." Fredro w innych komedyach swoich starannie ogładzony, przejrzysty i obrotny, przybrał tu od razu całą niby rubaszną czerstwość, silną sprężystość i zmysłową krągłość mowy pradziadowskiej. Przybrał zarazem i we wszystkich swoich następstwach odcienie pradziadowskiej charakterystyki. Cześnik, gwałtowny haraburda, w gorącej wodzie kąpany, gdy zastaje u siebie śmiertelnego wroga Rejenta, już, już chwyta za szablę, ale zamiast wydobyć ją z pochwy, wybucha w cudne słowa modlitwy:

Nie wódź mnie na pokuszenie,
Ojców moich wielki Boże!
Wszak, gdy wstąpił w progi moje,
Włos mu z głowy spaść nie może!

Rejent świętoszek, który w obłudnej uległości co chwila poddaje się konieczności, upatrując w niej wolę Nieba, bez wahania przecież przyjmuje wyzwanie na pojedynek, i lubo mało wprawny do broni, staje śmiało na placu:

......Rzecz ciekawa:
Cześnik wyzwał mnie na rękę.
Ach! nie moja to zabawa!
Rzekłem jednak: wola Nieba,
Z nią się zawsze zgadzać trzeba!
I wyszedłem, i czekałem;...
Tak, czekałem nadaremnie...