Konferencje kraków

Mniejsza o to, że interes ten reprezentuje tutaj niewiasta, — mniejsza o to, albo raczej tem lepiej, bo wstąpiwszy silnym krokiem na tło miejscowe, Fredro od razu obdarza nas w tej komedyi dwoma także typami niewieściemi: Podstoliną i Klarą, temi samemi odwiecznemi i pełnemi prawdy typami, które w epopei poznajemy pod postacią Telimeny i Zosi, — z których zwłaszcza drugą, liryk maluje nam raz jako "istną trzpiotkę, wesołą trzpiotkę, " to znów "tak rzewną, że zdawałoby się, iż krewną jej jest najpiękniejsza z gwiazd na niebie. " Wszystko tu w samej rzeczy swoje, własne, nic nie masz zapożyczonego: i ten Papkin junaka, słaby w sercu, ale mocny językiem, jeden z tych rezydentów-pieczeniarzy, którzy albo straciwszy co mieli, albo nie mając nigdy nic do stracenia, nadrabiają kłamstwem i miną, wyzyskują cudze spiżarnie i kieszenie, z samochwalstwem łączą tchórzostwo, a zaplątawszy się we własne swe sieci, już się z nich rozplątać nie mogą; — i stary marszałek Dyndalski, wierny swojego pana przyjaciel i sługa; — nawet dworzanin i kuchmistrz, — wszyscy jakby wyjęci żywcem z domu zamożnego dawnej daty brata szlachcica.
A pomimo tego trudno posądzić poetę, iżby kopiował w tych swoich postaciach osoby żyjące, bo, jak słusznie nadmienia recenzent Kwartalnika — "świat ów należy już do przeszłości, geniuszowi tylko przystępnej, — a jest to świat w podobne postacie obfity, który jako nowo odkryta wyspa w pełnym kwiecie