Charakter zatem obu przemienił się, albo raczej uzupełnił, i wystąpiła w nim strona, pozostawiona dotąd przez malarza w półcieniu, ale na której wnet cały koloryt się skupia. Kłótliwość wsparła się na podejrzliwości, — bo podejrzenie zwykłem bywa usprawiedliwieniem niezgody. Nie potrzeba nawet na to, iżby ono miało jaką rzeczywistą podstawę; dla szukających zaczepki jest dosyć, gdy się im z pierwszego lepszego domysłu nawinie. Szczęśliwi jeszcze walczący, jeżeli żaden z nich nie ma tyle siły, iżby na prostą myśl podejrzenia wykonać na swym przeciwniku wyrok doraźny.
Aby jednak błędy ojców nie były dla dzieci stracone, przedstawiciel nowego pokolenia, Lubomir, poczuwa się do obowiązku powstrzymania złego:
Do nas teraz należy, przykładem swobody Zmusić ich do milczenia, zachęcić do zgody; A jeśli zawsze kłótnia będzie im tak drogą, Niech się kłócą, że szczęścia zaprzeć nam nie mogą!
Gdyby Piotr i Jan byli tylko zrzędami, jużby szczęście młodych było ich rozbroiło od dawna; — tu zaś poeta, głęboki serc ludzkich znawca, w perspektywie nawet nie ukazuje z ich nałogu poprawy. Widocznie dzika namiętność miewa dziksze jeszcze swoje rozkosze, takie nawet, które się na nieszczęście z łagodnym zkąd inąd charakterem aż nadto zgadzają.
Tę obok swarliwości słodycz i zacność uwydatnił
Fredro jeszcze dosadniej w Zemście, właśnie dlatego,