Szkolenia zamówienia publiczne

jącego siebie za Jezusa Chrystusa, gdy przecież on (oprowadzający), jako prawdziwy Bóg Ojciec, najlepiej o temby wiedział, gdyby tamten istotnie był jego synem. Zdzisław natomiast, jakkolwiek cenić umie to co dobre u obcych, właśnie dlatego, że z gruntu ich poznał, nie jest niem wcale olśniony, nie ulega ślepemu urokowi, — owszem, w porównaniu z wyrafinowaną supercywilizacyą obczyzny tem bardziej nauczył się cenić swojska prostotę. Tai się więc ze swemi wiadomościami, bo tuszy, że zacna prawda w końcu trafić musi do serca zacnego, chociaż zbłąkanego modnym obłędem. Nie o Radosta mu w tem idzie głównie, ale o Zosię, która po trosze przesiąkłszy ojcowskiemi baśniami, uwielbia

Astolfa cudny zaprząg, kocz najświeższej mody,
I te konie w karyklu, i te pyszne stroje....

a jakkolwiek zewnętrzne to uwielbienie do duszy jej nie przenika, poważny młodzieniec przedewszystkiem chciałby poważnym przykładem i słowem Zosię przekonać, chociażby go to i narazić miało na lekceważenie ojca i samej kochanki. Jakoż w istocie, czego on nie dokaże jawną walką przeciw cudzoziemskim zachceniom, tego dopełni przesada drugiego jej konkurenta, Astolfa, który przeciwnie poddaje się wszystkim śmiesznościom Radosta, byle tylko kupić sobie jego życzliwość. Zaznaczamy zarazem, że Astolf do takiego postępowania tem mniejsze ma prawo, ile że