Podesty

rodu swego od Aarona albo Judy, bo tym naturalnie klejnot herbowy nie jest łatwo dościgły; Fredro w Galicyi wielu poznał owych dorobkowiczów par excellence, którzy z ekonomów, rządców, plenipotentów, dochrapawszy się kosztem pryncypalskim sporej fortunki, zwiększali ją jeszcze per fas et nefas — a doprowadziwszy ją do magnackich rozmiarów, przy łatwości jakiej pod tym względem dostarczał w owym czasie rząd austryacki, w samej rzeczy zostawali wnet magnatami. I dotąd jeszcze w tym kraju, co zamożniejszy nieco obywatel, to hrabia, — wprawdzie nowej kreacyi, hrabia za jakie kilka tysięcy guldenów, — ależ w końcu liczyć coś trzeba na krótką pamięć rodaków, którzy po dwóch generacyach (może nieraz w tej samej jeszcze) już zapomnieli o historyi powstania hrabstwa, a dobrodusznie przywykli tylko do łechcącego własne ich uszy tytułu. W tej zatem najpierwszej zaraz komedyi Fredry, która po pierwotnej odmowie, za wpływem Ludwika Osińskiego w 1821 r. przedstawioną została na scenie warszawskiej, w tym charakterze typowym, który widocznie pochwycony był przezeń nie z lekka, ale owocem był poważnego rozmysłu, głębokiego zastanawiania się nad ogólnemi stosunkami epoki, znać już w wysokim stopniu zwrot czysto narodowy, jaki poeta w utworach swoich utrwalić potrafił. Ten zatem najpierwszy zaraz Pan Geldhab świetnie zadaje kłamstwo zarzutom, jakie uczynił tendencyom autora ów nieszczęśliwej pamięci artykuł: O nowej epoce poezyi polskiej,