Sklep formuła 1

się wydała w jego złoconych salonach. Geldhab pnie się do góry, więc niżej siebie spojrzeć już nawet nie chce, lękając się niebezpieczeństw zawrotu, i ofukuje pełnego pokory komissanta, który śmie go prosić o wsparcie dla biednej:

Cóżto? nie wiesz, że córkę za księcia wydaję?
Gdy mnie fraszkami nudzić ułożyłeś sobie,
Myśleć o nich nie będę w tej tak wielkiej dobie!

W samej rzeczy, nadzieja rychłej kolligacyi książęcej owładła cały jego umysł; nawet pieniądz wydaje mu się już tylko środkiem, by tę kolligacyę co prędzej doprowadzić do skutku, — nawet córka jego Flora, jedyna może istota, którąby kochał na świecie, gdyby zaślepienie w tem właśnie, co wadliwe i zdrożne, nazwać można miłością, nawet ta córka jest mu już wprost tylko narzędziem, by zostać

... teściem księcia! — książę, księżna mem dziecięciem!
A wnuczki moje, lube wnuczki i wnuczęta,
Wszystko-to będzie, wszystko, księżniczki, książęta!

By się uzacnić dostatecznie do tego związku, Geldhab zamawia drzewo genealogiczne, w którem konar środkowy, mieszczący jego samego na najwyższym wierzchołku, wszystkie inne ma przechodzić w zaszczytach. — "Włóż kilku wojewodów" — mówi do zręcznego fabrykanta dowodów legitymacyi szlacheckiej:

Włóż kilku wojewodów i kilku hetmanów,
Kanclerzy choć ze czterech, z parę kasztelanów,