Sale konferencyjne mazowieckie

wprawę, lecz mimowiednym tylko wiedziony instynktem, niedługo dozwolił mu się na tej spadzistości zatrzymać, z której niejedne znamienita zdolność nieuchronny wkrótce upadek w przepaść zapomnienia pogrążył.
Zamiar pisania komedyj i pisania ich dla publicznych przedstawień, obudził się w Fredrze dopiero później. Próbki innych płodów jego poetycznej satyry krążyły pomiędzy towarzyszami wojskowego zawodu jeszcze podczas trwania ich służby i jego; bywały to jednak najczęściej jedynie ustępy okolicznościowe, wypadki zabawne, ujęte w ramy wesołej powiastki, a niedawno jeszcze wydarzyła się nam szczęśliwa sposobność usłyszenia z ust szanownego Weterana, który ówczesne koleżeństwo z Fredrą zaliczał do najprzyjemniejszych wspomnień swojego życia, jak dalece owe utwory rozweselały wszystkich przyjaciół i dawały powód do niezliczonych ochoczych pogadanek i przygód. Po powrocie do Lwowa niepospolita jego osobistość i urok, w jakim przedstawiał się tamecznemu spółeczeństwu, postawiły go w tak szczęśliwych stosunkach towarzyskich, że pod względem obserwacyj charakterystycznych, na których później większą część swoich komedyj opierał, znalazł się od razu u źródła.
Tak mało ustalone są okoliczności, nie tylko już z życia prywatnego Fredry w owej epoce, lecz nawet z jego zawodu literackiego, że jeden z jego biografów (Wojcicki w Encyklopedyi Powszechnej), jako najpier-