Kwalifikacja wstępna

stykę epoki i miejscowości, niemal może dziesiątka lat lub zaścianku, pod wrażeniem których tworzyli swe dzieła.
Dzisiejsza praca nasza poświęcona jest Fredrze, którego imię od blizko pół wieku związane jest ściśle z historyą polskiego teatru, i który, pomimo że wiele z tego, co to imię na scenie naszej przedstawia, dziś już bezpowrotnie przebrzmiało, żyć będzie na niej, dopóki smak ukształcony i poczucie piękna nie przestaną odzywać się między nami. Chcąc uczcić pisarza tak wpływowego na ogół, pamiętajmy, że dla nas otaczającą go aureolą wyłącznie są jego pisma i odźwierciadlona w nich szlachetność jego umysłu, — że przeto niespożyty ten pomnik, jaki sam Fredro sobie postawił, wynieść należy na właściwy jemu piedestał; jakoż liczymy nie tylko na pobłażanie, lecz na przyklaśnięcie, jeżeli bryła marmuru do piedestału tego użyta, nie będzie obrobiona filigranowo, lecz wyciosana w zarysach może nieco szerokich, aby tylko wyrazistych, aby odpowiadających charakterowi posągu.
Aleksander hr. Fredro, po kądzieli pra-prawnuk słynnej poetki Elżbiety Drużbackiej, prawnuk po mieczu znakomitego historyka i filozofa Andrzeja Maksymiliana Fredry, z którego pism zwykł brać epigrafy do wszystkich swoich komedyj, urodził się 1793 roku w gnieździe swojego rodu, Surochowie, pod Jarosławiem, w ziemi Przemyskiej, w Galicyi. Szczegółów o pierwszych latach jego życia niewiele jest nam wiadomych.