Gdybyż w takiej paść ramiona!
Lecz w tej chwili inna stróna
Poojczystym brzękła żalem,
Przypomniała kto ja zacz;
I mych braci za Uralem
Usłyszałem ciężki płacz...

I minąłem różę białą;
Ot gdyby mnie na to stało,
Dla czarownej tej istoty,
U Madonny jasnych nóg,
Trzewiczekbym rzucił złoty,
Że to niby dał jej Bóg.