ROZCZAROWANIE W MARINO.

Jakże tu cicho, jak błogo
Nad tą pustynią błękitną;
Nikt się nie spojrzy złowrogo,
Tu anemony w krąg kwitną,
Skowronków wiesza się chór.

Powietrze piersi rozszerza,
Cudowny letni poranek;
Tam lśniące morskie wybrzeża,
Tu śpiewy pięknych Albanek
I echa błękitnych gór.

Tu śnić o szczęściu bez chmury,
Poetów śpiewać wiek złoty,
I patrzeć w oczów lazury
Jakiej czarownej istoty,
Pod wieńcem wzniesionych rak.