Zbiorniki cwu

Czem ich chorągwie, złotych szat szelesty,
Czem nabijane zbroje ich rycerzy ?
Przeszli, zatarte ich pamięci szlaki;
Książęta ziemi złociste żebraki.

Są nieszczęśliwsi: iluż to z mych druchów
Po krajach świata w samotności marło,
A w jakiej, toćby zapytać się duchów
Tych, co za wolność pod miecz nieśli gardło;
Sród pustyń dzikich, śród wichru podmuchów,
Na ziemskie nędze oko ich się zwarło,
I nad ich groby po świecie rozsiane
Nie wmurowano monumentu w ścianę.

Ej! nędza, Boże, z lutnią czy bez lutni,
W Rzymie dalekim czy w mej Polsce miłej,
Rycerze boży wszyscy idą smutni
I bez zwycięzkich wieńców do mogiły.
Po śmierci bracia wieńczą ich okrutni
Dłońmi, co trzaski za paznogcie biły,
I marmur kują i żałośnie płaczą,
I zawdy... zawdy poźno się obaczą...

To pomyślawszy wyszedłem z tej celi,
I wzrok rzucając na czarowne strony,