I.
 
Były te czasy jeszcze w młodem lecie,
Kiedy baczenia u człowieka mało,
Żem też umyślił wędrować po świecie,
Paść mi się bydła w ojczyźnie nie chciało.
Długom był śmiałą nadzieję bogaty;
O jakom wytrwał a wycierpiał siła
Alić z młodszymi jako prędko laty
Piękna nadzieja ze mnie ustąpiła.
Płakałem długo, wspominając na ty
Ojczyste miejsca.....
TASSO.
JEROZOLIMA WYZWOLONA.