Dane osobowe ochrona

Lecz rychło na cię spadły dwa ramiona,
I łza współczucia z siostrzynego łona.

Torkwato miły, nie zajrzę ci chwały
Tak straszną serca okupionej męką,
Lecz że ci nieba taką siostrę dały,
Żeś mógł swą rękę z taką ścisnąć ręką;
To więcej warte niż Kaljopy skały,
Za taką oddani lutnię złotobrzęką,
Wszystko na świecie za ten uścisk jedny,
Poeto biedny, ty nie byłeś biedny.

Gdy z jednej strony nad błękitnem morzem,
W owem nad podziw czarownem Sorrento,
Obdarzon byłeś miłosierdziem bożem,
Siostrą, co była tobie jakby świętą.
A z drugiej kiedy nad konania łożem
Świętego męża postać miałeś zgiętą,
Co stał przy tobie konającym białym,
Ze Zbawiciela przesłonecznem ciałem.

Tyś był bogatszym, niźli wszystkie d'Esty,
Z tą siostrą z domku skalistych wybrzeży,
Z Świętym co duszę słów oczyszczał chrzesty,
I z lirą gwiazdą, która w wieczność bieży.