Polary

A przecież ciebie to mi żal nietyle
Boś też i różnej zażywał fortuny;
I miałeś swoje niby piękne chwile,
Kiedyś przed panną w złote trącał struny
W ogrodach, w których młódź pstra jak motyle,
Na te książęce zbiegała się łuny,
A ta przegięta na krzesła poręczy,
Wzrok miała w tobie utkwiony jak w tęczy.

Ale mi serce Å‚amie siÄ™ na dwoje,
Kiedy pomyślę o twej siostrze miłej,
Do której żebrak, dworskie zdarłszy stroje,
Drżący przywlekłeś się i już bez siły;
I gdyście na się wejrzeli oboje,
I gdy krzyknęła: Tyżeś mój brat miły!
A ty jej brodą wstrząsając w pas długą,
Odpowiedziałeś łez ulewnych strugą.

Co się tam działo w sercu tej kobiety,
Na taką nędzę patrząc przed swem okiem,
Na to nietrzeba dowcipu poety,
Dosyć się z czuciem urodzić głębokiem.
Może myślała chwilę, żeś ty nie ty,
Bo się wstrzymała spiesznym bieżąc krokiem,