Microsoft AX

I żal też serce ściskał mu niezmierny,
Że się ojcowej nie zadzierzył strzechy;
Policz mu Panie noce przecierpiane,
Miesiące gorzkie i dni przepłakane.

I zadumałem się nad temi kośćmi,
Jak jego życia przewiła się ścieżka,
I z jakowemi rozprawiał się złośćmi
Na dworach, kędy pozór cnoty mieszka.
I jak pomiędzy jego siadał gośćmi
Polak i brat nasz, pan Stanisław Reszka,
Któremu złożył italskie kameny,
Króciuchnej treści ale wielkiej ceny.

I tak z poety rozstałem się prochem;
A mój przewodnik wielce się roztkliwił,
I roztkliwił się i bardzo zadziwił,
Żem go żałował niebędący włochem.
Niewiedząc że mnie w wieku moim płochym
Jeruzalemą jakby mlekiem żywił,
I że gdym zaczął piękność sercem witać,
Na księgach jego uczono mnie czytać...

Tego niewiedział, i drugiej przyczyny,
O której zmilczeć człowiekowi chwałą.