Wciąż mi się snuł;
Wieczorną wyzwan ciszą,
Jak jedno z śnień.

Romea duch
W cieniach gdzie oko ginie,
Patrz jak ten mur,
Budził mój słuch
Brzękiem na mandolinie
I śpiewał chór.

Za spiewy w dań,
Gdy Zcichła serenada,
Na korną skroń
Z balkonu nań
Deszcz wonnych róż upada
Za pieśni woń.

I byłem już
Tak z nimi zżył się błogo;
Aż w jeden czas
I dusza róż,
I pieśni duch nad drogą
Zamilkły wraz.