Niebieskim ciągną się progiem,
A słońce lampą z djamentu
Wiecznie płonącą przed Bogiem.

I oto grota błękitna;
Za życia płyniem w niebiosy!
Jak perły z wioseł wioślarzy
Spadają srebrzyste rosy,
Tak biały anioł lecący
Po niewzruszonej wód fali,
Gdy skrzydłem w wodę uderzy,
Od skrzydeł woda się pali.
I łódka nasza pomyka,
Czar wkoło, piękność wciąż sama,
U wnijscia groty niebieskiej
Stanęło słońce jak brama.
Uderzaj wiosłem wioślarzu,
Niech spiewa zaklęta grota,
Przez lazur potem popłyniem
W dyamentowe te wrota.
Nadzieja wszędzie mi spiewa,
Czy dzień się rodzi czy kona,
Jako w Dantejskiej piosence:
Amor mi sempre raggiona.
To przyjmij rękę przyjazną