Jakże tu cicho, swobodnie;
Aloes rośnie po skałach,
Palmy zwieszają się wschodnie.
Wyspa ta z morza zwierciadeł
Niby syrena zwodnicza
Spokoju wabi roskoszą,
Pociąga wdziękiem oblicza;
Lecz sercu, które związała
Niedola ojczystych losów,
Przestrogę daje Odyssej,
Syreny nie słuchaj głósów.
Biada kto zgłuszy ojczyznę,
Co w głębi serca mu szlocha,
Tułacz do swojej niewróci,
Gdy cudzą ziemię ukocha.

Na brzegach piekła czy raju,
Spiewajmy pieśni nadziei;
Odyssej krótko zagościł
Na skałach pięknej Egei.
A jeśli kłamstwem natchnienie,
Rzucajmy ziemi siedlisko,
Gdy przez to modre sklepienie,
Niebo się zdaje tak blizko.
Te wyspy, skały, Wulkany