Italja cała ztąd widna,
Wyspy na szklannej przestrzeni,
Owdzie Amalfi, Sorrento,
Dalej Syreny z kamieni.
Jaka tu cisza czarowną,
Jaskółek tylko tysiące
W przepaściach krąży bez końca
Nad lustro przestrzeni lśniące.
Woń innych światów zabiega,
Wiatr lekką łódką kołysze,
Zda się że serce Italii
Z tej jasnej wyspy usłyszę.
Serce Italii tu śpiewa,
Przyłóżmy ucho do morza,
Zaiste boża ta ziemia,
Ale pieśń ludzka nie boża.
Sród cytryn, pomarańcz woni,
Śród mórz rozlanych przestrzeni,
Tyle tu cudów dla serca,
Ile tu martwych kamieni.
Spojrz, oto Capri czarowna,
Zieloność jaka tam świeża;
Powiedz: czy brzegi to ziemi,
Czy rajskie widać wybrzeża?
Po trudach, mękach żywota,