Te mroki mają światłości,
Ta światłość radości kryje,
Że to co ziemskie umiera,
Lecz to co boskie ożyje.
Bezbarwne oliwne drzewa
W powiewach szumią bez cieni,
Słońce kampanią zalewa,
Srebrnym się pasem brzeg mieni.
A dalej, dalej ul złoty
Pod skrzydły obłoku bieży,
Tryumf i razem grób cnoty,
Co w łonie katakomb leży.

Alić już okręt nas czeka,
Na brzegi pospieszmy kroku,
Żeglarz pogląda z pokładu
Z wymowną chmurą na oku.
Ojczyzną jego powietrze
I morskie wody bez końca,
I ten wiatr piersi chłodzący,
I ten szeroki świat słońca.
Nam nasze lasy ojczyste,
I nasze łany zbóż szumne,