I wnet się słońcem obtóczy
Spiewaków niedoli struna,
Nadzieję pieją, gdzie huczy
Straszliwa grota Neptuna.
A dzwonek rzymskiej kampanii
Błogo podzwania im wtórem,
I oko Boże miłością,
I oko morza lazurem.

Pod czarną ziemią kampanii
Ciągną się ciemne smętarnie,
Długie katakomb podziemia,
Tęskne Chrystusa owczarnie.
A wszystkie drogi podziemne,.
Kaplice złote i freski,
Owiał duch błogi zaziemski
Ciszy i grozy niebieskiej.
Tam się pokłońmy wygnańcy,.
Uczcijmy twarze grabarzy,
Radości spłyną nam w dusze
Od ich słońc jasnych i twarzy;
Od łzawnic, krwawnic po ścianach.
Od tych napisów i znaków,
Od tych baranków, mozaik,
Kotwic, pasterzy i ptaków.