Znikli, samotność dokoła,
Szum wód przerywa tę głuszę,
Jak krople kaskad na zioła
Wieszczenie spada na duszę.
I poruszona zwątpieniem
Swe siły odbiera wcale...
Przepaści, tęcze, potoki,
I srebrne włosy na skale.
Spadają syren fontanny,
Akant w rosistej topieli,
A w górze błękit poranny,
I ta świątynia się bieli.
Niżej z ciemności wulkanu,
Gdzie z szumem Anjo zapada,
Z podziemnej groty Neptuna
Jakiż cień do nas zagada?
Czy wyjdzie straszny Terezjasz,
Czy Ajax krzywdy swej mściwy,
Czy nas powiedzie Wirgili
Na smutne umarłych niwy?

Tu noc spoczywa straszliwa,
U nóg jej kona dzień złoty,
Nadzieja wita wędrowców,
Gołąb wyleciał z tej groty.