A serce bogów poczuwa.
Anakreonta bachantki,
Igraszki myśli nie zpsutej,
Do serca znajdą przystępy,
Młodym przypadną do nuty;
Gdy twoje wiersze ozdobne
Nad swobód spiewane grobem,
Będą tkaniną kunsztowną,
Martwym dla serca wyrobem.

Twa filozofja wygodna
Niewzniesie przyjaciół grona,
Ni twoja chwała wolności,
Ni twoja mierność chwalona.

O jakaż radość blask szerzy
Na krągłem śpiewaka czole!
Augustus Cezar Oktawian
Przy piewcy zasiada stole,
Co chociaż skromność wychwala,
Jak piękną radość pomierna,
Pańskim się wzrokiem zapala
Spełniając czary falenia.
Przy kaskateli perłowej
Wiecznie szumiącym tym szmerze,