Gdzie śpiewa dworak Horacy.
Dzika samotna z tej skały
Wieszczenia rzuca nad Rzymem,
Duchem Apolla porwana,
Owiana z trójnoga dymem.
Z progów tej greckiej świątyni,
Z tej próżni zda się powstawa
Zżółkła,  jak słońce od słońca,
I upalona jak trawa.
I woła z włosem rozwianym
Nad srebro siejącem Anjo:
Gwiazdo, dziewico błękitów,
Jestżeś ty Wenus Uranją?
Za sybilijskiem wołaniem,
Z dalekich Mantui wzgórzy,
Wirgiliusz wsłuchan w wieszczenia
Natchnione carmina wtórzy.
Po sennych marach Platona,
Patrz jaka roskosz się zbliża
Spełnionych bolów kielicha,
Roskosz trucizny i krzyża.

Na kaskatele perłowe,
Gdzie śpiewak pieśni donuca,
Cień tej niewiasty z nad Anjo