Lutnio bogów i pasterzv
żegnaj, żegnaj pieśni senna.
Na błękitne wód przestrzenie
czarodziejko rzucani ciebie,
W uszach moich dzwony huczą
na Ojczyzny mej pogrzebie;
Głuchym jękiem odpowiada
wieko ostrym bite żwirem,
I swobodna pieśń przepada
nad rozlanych wód szafirem.