Artroskopia

tła i cieni; lecz Ui wina przedmiotu i punktu, który obrał artysta. Chcąc być wiernym w danych warunkach, potrzeba było być zimnym; szczęśliwiej się udało leniu co tęż sarnę kaplicę na drobną skalę do sztychu A. O. rysował. Ale leż na maią skalę łatwiej było wybrnąć z tego zadania; kaplica sama płaska, stawiana była więcej dla modlących się w ulicy, niż dla tych niewielu co do niej wchodzili. Może należało ograniczając się odtworzeniem obrazu, zaniechać wnętrza? Zrobiono przecież co było można.
Ilość obrazów cudownych zwłaszcza Matki Bożej, rozsypanych w prowincjach dawnej Polski jest zadziwiająca; tłumaczy ją la cześć dla Bogarodzicy, którą się starzy Polacy odznaczali. Duchowieństwo zmuszone było w XVII w. zwrócić szczególną uwagę na sposób, w jaki artyści Matkę Bożą przedstawiali, i synod dyecezalny Krakowski 1621 za Marcina Szyszkowskiego, zachował nam ciekawą w tym przedmiocie uchwałę. Obraz N. Panny Ostrobramski, należy bezsprzecznie do najdawniejszych u nas. czego dowodzi rysuuek postaci, styl obrazu i sposób przedstawienia Bogarodzicy. Kie mieliśmy dotąd tak dokładnego i pięknego wizerunku jego, jaki wydał P. Wilczyński w ozdobnej chromolitografji, przepysznie wykonanej. Nowe wydanie przewyższa jeszcze poprzedzające, smakownością ram i prarowitem wykończeniem; odróżnia je od pierwszego tor brunatniejszy i nowego pomysłu ozdoby otaczające.
Widok Werek, z rysunku Alberta Żamelta, przedstawia nam to miejsce z pięknie obranego stanowiska, jednoczącego wszystkie elementa pejzażu: niassy drzew, wodę, góry i budowy. Wykonanie powierzone P. Victor Adam i Bichebois nic do życzenia nie pozostawia. Równie piękny jest widok Czerwonego Dworu, przy ujściu Niewiaży do Niemna. litografowany przez Jacollet. Wielka biegłość