Ceownik

sztuce, a każdy wirtuoz nadużywa siebie dla pokajania techniki. Bracia Gierymscy nadużywają techniki dla pokazania siebie.
Bardzo jest łatwo malować dużo wyrobiwszy sobie jakąś stalą rutynę w komponowaniu, w oświetlaniu lub. w kolorowaniu obrazu. Kto chce jednak za każdym razem brać nowy przedmiot i format, nowy motyw światła i koloru i kto chce za każdym razem zmieniać swoje środki techniczne, przystosowywać odpowiednio do założenia nowy sposób kombinowania farb i nowy sposób modelowania brył, ten musi przy każdym obrazie zaczynać robotę od początku, ten musi po prostu uczyć się malować na nowo.
Zasada ta zastosowana w praktyce nadzwyczaj komplikuje i utrudnia pracę malarza: wyłącza pośpiech. Stąd też, a może nawet przez niewiadomość mało kto się jej trzyma. U nas oprócz Aleksandra Gierymskiego nikt.
Lecz zalety jego malarskie, mierzone nie tylko brakami i wadami naszej sztuki, sÄ… wielkie. Å?amiÄ…c siÄ™ z trudnoÅ›ciami, zdobyÅ‚ on sobie takie bogactwo Å›rodków technicznych, że nie potrzebuje siÄ™ obawiać żadnych, choćby najdoskonalszych okazów sztuki europejskiej. Co prawda patrzÄ…c nawet z bliska na jego malowanie trudno czasem dociec drogi, jakÄ… ono byÅ‚o prowadzone. Laserunki, nakÅ‚adanie grubych warstw, smarowanie, drapanie, skrobanie — wszystko siÄ™ tu miesza, krzyżuje, przecina, pokrywa, lecz w rezultacie daje zdecydowany, skoÅ„czony charakter w budowie obrazu, w jego barwnoÅ›ci i w Å›wiatÅ‚ocieniu. Można by powiedzieć, że jak caÅ‚a jego na wskroÅ› niespokojna, wÄ…tpiÄ…ca, a jednak zaciekÅ‚a natura przeziera spoza tej dziwnie skomplikowanej techniki, tak znowu umysÅ‚ nieztniernie logiczny widnieje z jasnego sformuÅ‚owania samego obrazu.