Trasy kablowe

ca i patrzenie pod słońce. Każdy z nich stara się być i jest w równym stopniu wykwintnym w rysunku i harmonijnym w kolorze, naturalnym w kompozycji obmyślanej. i ścisłym w światłocieniu, lecz każdy inaczej wyzyskuje całe bogactwo i różnorodność natury żywej — w granicach upodobań indywidualnych. Maks, ze swoim usposobieniem melancholijnie smutnym, obserwował kolor w dnie szare, bezsłoneczne, przy których występuje mnóstwo szczegółów, ginących zwykle przy silnych kontrastach plam. Aleksander zaś starał się zawsze o takie oświetlenie, przy którym ginie mnóstwo szczegółów, a występują właśnie silne kontrasty kolorów. Jeden patrzył na naturę z takiego punktu, z jakiego jeszcze nie widać przewagi barw nad kształtami, drugi zaś z tego, z którego już widać więcej barwność niż linie.
Lecz żaden z nich nie powtarzał się w motywach. Jeżeli który malował kilka razy ten sam przedmiot, jak na przykład Maks polowanie zopfowe, a Aleksander ulicę Solec, to jeden i drugi umiał zmienić nie tylko układ obrazu, nie tylko kolor na inny, odpowiedni do nowego motywu oświetlenia, ale nadto i charakter techniki, która musi być zastosowaną do charakteru przedmiotu.
Technika Aleksandra różni się, a nawet — można powiedzieć — jest o wiele bogatszą w środki niż technika Maksa. Pomimo to obydwaj bracia są o tyle pod tym względem podobni do siebie, że dążąc do wydobycia harmonii koloru i prawdziwości oświetlenia, że malując świetnie i starając się o świetność barw nie zwracają najmniejszej uwagi na położenie pędzla, na zręczność, na te wszystkie sztuczki, którymi wojują lakiernicze miernoty. Przyczyna tego jest prosta.
Większość malarzy stara się o wirtuozostwo  w swej