Koryta

O ile pierwszy obraz był spokojnym pod względem malowniczości i techniki skończonej, o tyle drugi, z silnymi przeciwieństwami świateł i cieniów, z wyraźnym charakterem techniki energicznej i zamaszystej, robił wrażenie obrazu pomyślanego i wykonanego przez całkiem innego artystę. Widać tu doskonałe przystosowanie środków malarskich do nowego formatu i nowego motywu oświetlenia. Wszystko, co inaczej widać w mroku, a inaczej w świetle, utrzymane z całą wiernością naturalisty. Toteż charakterystyka miękkiej, rozwianej modelacji przedmiotów słabo oświetlonych w przeciwstawieniu do ostrej i wyraźnie określonej modelacji w świetle jak również wyborne ustosunkowanie siły zimnych przeblasków światła na różnych co do swego natężenia barwach miejscowych — stanowią główną i wielką zaletę tego obrazu, który jednak odnośnie do swego założenia kolorystycznego miał jedną wadę: zbyt fioletowe połyski na kamieniach podłogi, jakkolwiek usprawiedliwione poniekąd motywem zimnego oświetlenia z zewnątrz, nie były zharmonizowane z tonem ogólnym koloru, co raziło ze względu na całość tak ściśle, tak wiernie wzorowaną na harmonii barw w naturze. Poza tym obraz ten odznaczał się nadzwyczaj skomplikowaną techniką w użyciu farb i skończeniem zupełnie innym niż w Grze w mora.
Nie należy sądzić, aby skończenie szczegółów miało u Aleksandra Gierymskiego być jakimś materialnym cacaniem mnóstwa drobiazgów, którymi widz, stojąc tuż przy płótnie, mógłby bawić oko. To nie leży w założeniu kolorystycznym jego obrazów.
Wyżej, przy charakterystyce techniki Maksa Gierymskiego (str. 369), była już mowa o środkach malarskich