Profile meblowe

lece różni się od rysunku pewnego i zdecydowanego, że w zestawieniu z nim zawsze razi jako coś nienaturalnego i nieokreślonego. Wielu spomiędzy malarzy polskich, którzy kształcili się wtedy w Monachium, sposobu tego używało. Ci, jeżeli potrafili utrzymać się w kolorze, to pomimo całej jednostronności techniki zdobywali się czasem na wcale niezłe rzeczy, które jednak odznaczały się bezkształtnością przedmiotu prawie zupełną lub przypominającą przedmiot i naturę w ogólnych tylko zarysach.
Maks Gierymski, który w początkach swego zawodu często narzucał farbę szpachlą, tym razem uciekł się do tego sposobu. Nieokreślone kształty drzew pomimo prawdziwości koloru nie wydają się perspektywicznym zmniejszeniem sosen pierwszoplanowych — i dlatego ten bór w oddaleniu wyrywa się zbyt widocznie, odstaje rażąco od charakteru obrazu całego, tak skończenie, tak prawdziwie przedstawiającego naturę.
A przy tym zawsze i wszędzie ten sam stosunek artysty do natury.
Oto ilustracja: piękna noc letnia; biały, niewielki dworek szlachecki otoczony młodymi drzewkami kasztanów, oświecony blaskiem księżyca. Przez otwory w okiennieach przezierają żółte światła lampy czy świecy. Na trawniku przed gankiem wznosi się wielki klomb malw kwitnących. Spoza czerni drzew wygląda płatek błękitnego nieba, na którym gdzieniegdzie migoczą gwiazdy.
Cokolwiek się stanie — czy ludzie zginą, czy nad dworkiem cichym zawiśnie krwawa łuna pożaru, czy noc zejdzie szczęśliwie, bez szkody i krzywdy nikomu — natura nie wzruszy się przez to ani na chwilę, nie rozpłacze się deszczem, nie zawyje wiatrem, nie ryknie piorunem gniewu; gwiazdy nie zadrgają żywiej,