System zarządzania jakością

Jest to jedyny ślad, po którym można by trafić do ogniska rewolucji w umyśle Maksa Gierymskiego. Lecz potrzeba by tu przede wszystkim rozebrać umysł szeroki Adama Chmielowskiego i abstrahując od jego działalności malarskiej pokazać, co może wpływ człowieka, którego nieszczęściem było — mówi Maks Gierymski — że chciał łączyć w jedno teorię z praktyką, życie naginać do potrzeb poetycznych, że żądał od siebie więcej, niż natura dała człowiekowi, niż mu dać mogła».
Bądź co bądź jednak po kilku próbach, w których poza wyraźnym talentem kolorystycznym i zręcznością we władaniu pędzlem widać było reminiscencje kierunku panującego w kompozycji, Maks Gierymski wystąpił z obrazem całkiem samodzielnym i sam sobie od razu zrobił miejsce w monachijskim świecie artystycznym i na monachijskim rynku sztuki. Autor Oddziału ułanów nie był podobnym do nikogo ze znanych i uznanych malarzy i to było pierwszą miarą jego niezwykłego i wszechstronnego talentu
Maks Gierymski z chwilą odnalezienia siebie, swej indywidualności, powiedział: «Jeżeli mam wojować zręcznością, to lepiej pójść do cyrku», i całą zręczność, delikatność w dotknięciu pędzla, cały szyk malowania łatwego zaprzągł do pracy w odtwarzaniu, jak można najbardziej wykwintnym, subtelnym i ścisłym, form i zjawisk natury.
Żadna ze składowych części malarstwa, jako to: kształt, światłocień i barwa, nie pozostała u niego zaniedbaną, ponieważ starał się widzieć i rozumieć wszystkie te strony natury i życia, które przystępne są oczom malarza, umiejącego, rzecz prosta, patrzeć. Jest to kierunek szeroki