Kasy fiskalne poznań

Nie ma gruntu mniej przygotowanego pod uprawę sztuki jak nasz.
Wpływ Zachodu, który u nas wydaje owoce w pięćdziesiąt lub sto lat później, odegrał tu ostatnimi czasy dziwną i niezupełnie dodatnią rolę.
Publiczność nasza, nie widząc na własne oczy arcydzieł Odrodzenia włoskiego i holenderskiego ani nawet cennych okazów sztuki XIX wieku, nie przyjmując udziału w żarliwej walce pomiędzy akademickim klasycyzmern a krzykliwym romantyzmem, jaka miała miejsce we Francji, nie odczuwając bezpośrednio zalet dzisiejszego- naturalizmu, który jest przemianą tylko tej samej sztuki, wyrobiła sobie sąd z książek, sąd czysto eklektyczny, na wskroś doktrynerski, wyłączający wszelkie objawy artyzmu samodzielnego.
Na początku dziewiętnastego wieku we Francji, skąd echo walki rozniosło doktrynę po całym świecie, z jednej strony stali uczniowie Davida, obrońcy tradycji, form akademickich, rysunku kaligraficzne poprawnego i kompozycji w pewien umówiony sposób urządzonej, którym przewodniczył nieprzejednany Ingres, kierownik paryskiej szkoły sztuk pięknych, utrzymywanej i popieranej przez rząd; z drugiej zaś — miotali się romantycy, opętani rewolucjoniści, wielbiciele Gericaulta, zacietrzewieni propagatorowie barwności, ruchu i tragiczności w obrazie, których do walki prowadził gwałtowny, namiętny Eugeniusz Delacroix. Walka była silna, ale krótka: w dwadzieścia lat później nikt już o niej niemo wił. Sztuką poszła całkiem inną drogą, niż tego chciały, doktryny akademii i moda chwilowa.
Tymczasem pomiędzy obozami nieprzyjacielskimi które przezywając się wzajemnie «perukami» (akademicy) i «złoczyńcami» (romantycy), gotowe były każdej chwili