Sale konferencyjne toruń

bienia; potrzebował on wyrazu innego, łagodniejszego, bardziej zadowolonego.
«Jeden pogodny dzień nareszcie — pisze w dzienniku. — Powietrze czyste, na próżno chmurki szukać po niebie; wszystko ma wyraz uśmiechnięty. Wielkie święto w naturze: rozkwitły jaśminy i róże, a ich oddech wonny upaja zmysły. Nigdzie smutku, nigdzie troski. Lekki wiatr budzi na chwilę uśpione leniwo młode gałązki olszyny, potrząsa wiecznie niespokojnymi, wiecznie ruchliwymi srebrnymi liśćmi topoli. Poza tym rozkoszny spokój dokoła — może jedyne szczęście.
Ten «spokój» jako «szczęście jedyne» pokazuje całą duszę artysty, który nie znał innego. Kto wie nawet, czy jego serce, dobre, łagodne, byłoby w stanie znieść jakieś silniejsze wstrząśnienie, jakieś uczucie gwałtowniejsze niż rozkosz spokoju na zewnątrz i wewnątrz siebie.
«Jakże lubię — pisze mimochodem — usiąść gdzieś za miastem i przysłuchiwać się temu szmerowi różnorodnemu, jaki mnie dochodzi! Słów nie słychać wcale; słyszę tylko gwar ludzi rozmawiających i to mnie właśnie raduje. Z takiej odległości mowa wydaje mi się czymś niezmiernie pięknym. Gdybym się zbliżył, usłyszałbym głupstwo głośne, udzielające się. Toteż nie ma dla mnie większego szczęścia, jak nie porzucając z oczu ludzi, ich zajęć, ich zabaw, być od nich tak daleko, aby tylko to, co przez nich samych nie zepsute, co boskie, co pozostało w granicach praw natury i nie uległo zmianie sztucznej, o uszy i oczy moje w całej swej sile uderzać mogło. Ryk bydła powracającego z pastwiska, szczekanie psów, skrzypienie ładownych wozów ciągnących pustym gościńcem, głos dzwonu w odległym kościółku, delikatny kolor skóry ładnej kobiety, wdzięk, z jakim