Panele tarkett

skie, obojętność, z jaką ona je mija wciąż z tym samym głuchym szmerem i zdaje się mówić: wszystko mi jedno — dość, że gdy patrzę na tę przezroczystą smugę niebieską, smutno mi.»
Nie trzeba jednak sądzić, że ten nastrój duszy przykrość mu sprawiał. Przeciwnie. Czuł on doskonale, że w nim się mieści część jego indywidualności artystycznej, i dlatego może nie szukał dlań lekarstwa w rozrywkach światowych.
«Nie znam poezji — pisze — która by nie wypływała z pragnienia gorącego, z tęsknoty, z rozczulenia, z żalu, a w końcu nawet z rozpaczy.»
Jest to wyraźna aluzja do jego własnych obrazów, do charakteru jego twórczości, który był tak ściśle związany z charakterem człowieka.
«SÅ‚uchaj — zwraca siÄ™ do Kaźmierza Epplera — siedzÄ…c w cieniu klombu w Å?azienkach lub bÅ‚Ä…kajÄ…c siÄ™ po polach Siekierek, czy uczuwaÅ‚eÅ› w sobie inny rodzaj uczucia, jakim ciÄ™ natura otaczajÄ…ca albo rozmowa ze mnÄ… napeÅ‚niaÅ‚a, niż uczucie smutku, nieuchwytnego, niewytÅ‚omaczonego, a jednak tak przyjemnego? Toteż gdy mówiÄ™, że jestem smutny, nie chcÄ™ powiedzieć przez to, że jestem nieszczęśliwy. Przeciwnie, kiedy chwilami to harmonijne uczucie ustaje, wtenczas czujÄ™ rozstrój w duszy, brak myÅ›li, poczucie wÅ‚asnej nicoÅ›ci. Ten wÅ‚aÅ›nie stan bywa dla mnie straszny — byÅ‚by potwornym, gdyby trwaÅ‚ dÅ‚użej, niż siÄ™ to zdarza.»
(W innym miejscu powraca do tego samego przedmiotu:
«Ludzie z usposobienia weseli spoglądają z ubolewaniem na tych, co w ich zabawach nie biorą udziału. Niech litość swoją w inną stronę skierują; niech raczej ubole-