Grzybice skóry

ustaloną na daną chwilę i o ile można, podobną do formy wrażenia pierwotnego. Przypomni się aria, będzie się starał ją nucić lub gwizdać; przypomni się kobieta, weźmie ołówek i będzie kreślił profile — może który się uda.
Siła, z jaką wrażenia odebrane działają na ustrój nerwowy człowieka, na jego organizację duchową, stanowi już coś, co można nazwać większym lub mniejszym uzdolnieniem do artyzmu, i to tak dobrze u tych, co mało czują, jak i u tych, co czują silnie, tak dobrze u komisantów handlowych jak i poetów. Lecz to jest dopiero połową tego, co stanowi artystę.
Siła, z jaką wrażenia natłoczone i uorganizowane w umyśle starają się wydobyć na zewnątrz, jasność, z jaką widziadło wydobyte z pamięci przedstawi się oczom innych, będą tą drugą połową. To już stanowi artystę w zupełności, zwłaszcza odnośnie do sztuk naśladowniczych, jak malarstwo i rzeźba. Nie zapominajmy jednak przy tym, że stopień talentu zależy od większego lub mniejszego stopnia tego daru odtwarzania wrażeń doznanych, nie zaś od biernej siły przyjmowania tylko wrażeń.»
Tak, lecz artysta, podobnie jak każdy człowiek, odbiera wrażenia od świata zewnętrznego tylko stosownie do swego indywidualnego temperamentu i stosownie do indywidualnego charakteru swojego umysłu, na wytworzenie którego oprócz dziedziczności i całego szeregu czynników fizjologicznych, oprócz wychowania i doświadczenia wpływa przede wszystkim pewien stały sposób czucia. Warunkiem przeto nieodzownym wartości dzieła sztuki, czy ono będzie wyrażone słowem, dźwiękiem, czy też kształtem i barwą, jest w pierwszej linii siła, natężenie, znamię indywidualne uczucia, jakie «z przepełnionej du-