Długopisy reklamowe Warszawa

«Wszystko — pisze Maks Gierymski jak gdyby umyślnie w tym przedmiocie — co jest wysiłkiem zgrymaszonej wyobraźni, często gwałconej nawet w celach materialnych, wszystko, co jest naśladowaniem choćby najbardziej wielkich, oryginalnych i uznanych arcydzieł, nie ma dla sztuki żadnego znaczenia.
Tylko to, co płynie samo z przepełnionej duszy artysty, jest dziełem godnym sztuki.»
Tak, lecz aby to coś mogło «płynąć samo», potrzeba przede wszystkim, aby dusza artysty istotnie była «przepełnioną». Nie od rzeczy będzie przytoczyć tu dłuższy wyjątek z dziennika Maksa, który jest całą niemal genezą psychologii artysty.
«Człowiek — wykłada on tutaj — co tylko dotykalnie w rzeczywistym świecie, w świecie zmysłów, rozkosz znajduje, nie może być poetą i artystą. Upodobanie do przedmiotów widzianych w wyobraźni, upodobanie wyższe i silniejsze nad wszystkie przyjemności zmysłowe, pcha człowieka do ustalenia jakimkolwiek bądź sposobem tych obrazów, tych widziadeł duszy.
Zmysły służą człowiekowi do tego, aby mógł wrażenia ze świata zewnętrznego odbierać; pamięć zatrzymuje niektóre z nich — i te stają się wybitniejszymi; w nich człowiek od młodości już podoba sobie i z małą zmianą do końca życia podobać sobie będzie. Pamięć odnawia wrażenia, odebrane dawniej, z całą niekiedy pierwotną ich świeżością, czasem w mniej wyraźnych formach lub nawet wcale bez formy.
Gdy człowiekowi, obdarzonemu władzą zatrzymywania w pamięci wrażeń doznanych, jedno z takich wrażeń nasunie się pierwej i wyraźniej od innych, wtedy on, czy jest artystą lub nie, będzie się starał temu przypomnieniu nadać jakąś formę ustaloną, choćby nawet nietrwałą, byle